Σώπα, μη μιλάς!
Pubblicato in Ελλάδα, Politica | Stampa questo articolo |Για το 17 Νοεμβρίου 1973 στο Πολυτεχνείο ένα ποίημα το όποιο μ’ αρέσει πολύ και εκεί ήμουνα σήμερα για να θυμάμαι.
Σώπα, μη μιλάς! του (Αζίζ Νεσίν)
Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,
κόψ’ τη φωνή σου,
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός,
η σιωπή ειναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί,
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγαν:
«σώπα!»
Στο σχολείο μου κρύψανε την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»
Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«Κοίτα μην πεις τίποτα, σσσ…σώπα!»
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου,
η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρεις το μπελά σου, σώπα!».
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα!»
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
και τα ‘μαθα να σωπαίνουν,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική
και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σώπα».
Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες, με συμβουλεύανε:
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα!»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμία ζηλευτή,
με τους γείτονες, μας ένωνε όμως, το «Σώπα!».
«Σώπα!» ο ένας, «σώπα!» ο άλλος, «σώπα!» οι επάνω, «σώπα!» οι κάτω,
«σώπα!» όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
«Σώπα!» οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας…
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα!».
Και μαζευτήκαμε πολλοί,
μια πολιτεία ολόκληρη,
μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα,
μόνο με το «Σώπα!».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα»!
Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν’ την να σωπάσει.
Κόψ’την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απ’ το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς!
Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.
Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’ την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσά σου.
Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα ‘ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
ΜΙΛΑ!
Per il 17 Novembre 1973 al Politecnico, una poesia che mi piace molto oggi ero lì per ricordare.
Taci, non parlare! di (Aziz Nesin) traduzione dal greco di Αερικό
Taci, non parlare, è una vergogna,
soffoca la tua voce,
taci, finalmente !
e se la parola è d’argento,
il silenzio è d’oro.
Le prime parole che ho ascoltato da bambino,
piangevo, ridevo, giocavo, mi dicevano:
“taci!”.
A scuola mi nascondevano a metà la verità,
mi dicevano: “a te cosa t’interessa; Taci !”
Mi baciò la prima ragazza di cui mi innamorai e mi dissero:
“Attento non dire nulla, sssh… Taci !”
Soffoca la tua voce e non parlare, taci.
Questo durò sino ai miei vent’anni.
La parola è del grande,
il silenzio del piccolo.
Vedevo sangue sul marciapiede,
“Cosa t’importa ?”, mi dicevano,
“ Ti metterai nei guai, taci !”
Più tardi gridavano i capi
“Non mettere il tuo naso dappertutto,
fai come se non capissi, taci !”
Mi sposai, ebbi dei figli,
e gl’ insegnai a tacere,
mi moglie era onesta e lavoratrice
e sapeva tacere.
Aveva una saggia mamma, che le diceva: “Taci !”.
Negli anni bisestili i mie genitori, i miei vicini, mi consigliavano:
“Non immischiarti, fa come non vedessi nulla. Taci !”
Era possibile che non avevamo con questi un’invidiabile conoscenza,
con i vicini, comunque ci legava, il “Taci !”.
“Taci !” l’uno “taci !” l’altro, “taci !” quelli di sopra, “taci !” quelli di sotto,
“ taci !” tutto il condominio e tutto l’isolato.
“Taci !” le strade e le perpendicolari, le strade e le parallele.
Ingoiamo la nostra lingua…
Abbiamo la bocca ma non abbiamo la favella.
Costituimmo l’associazione del “Taci !”.
Radunammo molti,
un intero stato,
una grande forza, ma muta!
Ottenemmo molte cose, arrivammo in alto, ci diedero medaglie,
di tutto e di più molto facilmente,
semplicemente con il “Taci !”
Insegnalo alla tua donna, ai tuoi ragazzi, a tua suocera
e quando senti la necessità di parlare estirpati la tua lingua
e fai in modo che taccia.
Tagliala sino alla radice.
Buttala ai cani.
L’unico organo inutile dal momento in cui non lo usi bene.
Non avrai così incubi, rimorsi e incertezze.
Non farai vergognare i tuoi ragazzi e ti risparmierai l’ossessione di parlare,
senza parlare dirai “avete ragione, sono come voi”
Ah ! Me disgraziato quanto vorrei parlare!
E non parlerai,
diventerai un chiacchierone,
blatererai invece di parlare.
Tagliati la lingua, tagliala immediatamente.
Non hai alternative.
Diventa muto.
Dal momento che non parlerai, è meglio non rischiare. Tagliati la lingua.
Per essere almeno giusto nei miei piani e nei miei sogni
tra i singhiozzi e i parossismi trattengo la mia lingua,
perché credo che verrà il momento in cui non reggerò più
e scoppierò e non avrò paura e avrò delle speranze
e in qualche momento la mia laringe la riempirò con un suono,
con un sussurro, con un balbettio, con un grido che mi dirà:
PARLA!
(© Αερικό Αθήνα, anno bis millesimo septimo, die septima decima mensis Novembris)
Popolarità: 9%
Indice di gradimento
(1 voti, media: 1 su 10)
Loading ...
ha detto:
Loading ...